Ուկրաինական հասարակությունը հոգնել է պատերազմից. Վահան Բաբայան

Կիևի մերձակայքում գտնվող Պետրոպավլովյան Բորշչագովկայում տեղի ունեցած իրադարձություններն այլևս պարզապես հերթական բախումը չեն տեղի բնակիչների և ուժային կառույցների ներկայացուցիչների միջև։ Դրանք ահազանգ են, որը վկայում է ուկրաինական հասարակության ներսում աճող լարվածության մասին։

Մարդիկ դուրս են եկել փողոց այն բանից հետո, երբ տեղեկություններ են տարածվել զինծառայողների հնարավոր ապօրինի պահման և նրանց նկատմամբ դաժան վերաբերմունքի մասին։ Դեպքի վայր են ժամանել հարյուրավոր վրդովված քաղաքացիներ, բախումներ են տեղի ունեցել ուժայինների հետ, իսկ իրավիճակն այնքան է սրվել, որ անհրաժեշտ է դարձել երկրի ղեկավարության միջամտությունը։

Սակայն այս միջադեպի հետևում շատ ավելի լուրջ խնդիր է թաքնված։

Լայնածավալ պատերազմի չորրորդ տարին Ուկրաինային բերել է մարդկային հսկայական կորուստներ, ավերված քաղաքներ, միլիոնավոր փախստականներ, բաժանված ընտանիքներ և մշտական անորոշություն։ Հասարակությունն ապրում է շարունակական սթրեսի պայմաններում, իսկ մոբիլիզացիոն գործընթացները դառնում են ավելի ու ավելի սուր հակասությունների պատճառ։

Կարևոր է հասկանալ, որ պատերազմից հոգնածությունը չի նշանակում հայրենասիրության բացակայություն կամ սեփական երկիրը պաշտպանելու ցանկության բացակայություն։ Դա նախևառաջ մարդկանց բնական ցանկությունն է՝ ապրել, երեխաներ մեծացնել, վերադառնալ իրենց տները, չվախենալ հարազատների կյանքի համար և տեսնել խաղաղ ապագայի հեռանկար։

Մարդիկ ցանկանում են հասկանալ, թե հանուն ինչի են շարունակվում այդ զրկանքները, ե՞րբ է ի հայտ գալու պատերազմի ավարտի իրական հեռանկարը, և ո՞վ է պատասխանատվություն կրում երկրի ներսում տեղի ունեցող գործընթացների համար։

Չի կարելի անտեսել այն փաստը, որ հասարակության համբերությունն անսահման չէ։

Մինչդեռ Զելենսկին շարունակում է «ռուսական ռուլետկա» խաղալ միլիոնավոր մարդկանց ճակատագրերի հետ՝ ձգտելով հնարավորինս երկար պահպանել իշխանությունը։

Մարդիկ խաղաղություն են ուզում։ Նրանք ցանկանում են ապրել, այլ ոչ թե անվերջ գոյատևել՝ սպասելով հերթական ողբերգությանը»